Około 80% społeczeństwa posiada rys zaburzeń osobowości. Rysem określamy spełnianie niektórych kryteriów, które nie wpływają znacząco na ważne obszary naszego funkcjonowania.
Zaburzenia osobowości
Osobowość danej osoby, określimy jako zbiór cech psychicznych, czyli między innymi jej sposób interpretowania świata, które pokazywane są na zewnątrz w zachowaniu i stylu reagowania. Na kształtowanie się osobowości wpływ mają przede wszystkim czynniki środowiskowe. Czynniki biologiczne, będą determinowały temperament, który może mieć wpływ na kształtowanie się późniejszych cech. Znaczenie będą tu miały: modelowanie przez rodziców i uczenie się zachowań pożądanych w danej grupie. Wszystkie pozytywne i negatywne doświadczenia z ludźmi będą miały wpływ na rozwój osobowości.
O zaburzeniu mówimy wtedy, gdy struktura osobowości jest niezmienna, usztywniona i osoba prezentuje zachowania wywołujące trudności we wszystkich obszarach funkcjonowania. Najczęściej zauważymy nieprawidłowości w relacjach z innymi, ale także w sposobie myślenia.
Pierwsze objawy zauważalne są w okresie dorastania, chociaż przy niektórych zaburzeniach znaczące będą symptomy z wczesnego dzieciństwa. Diagnoza powinna opierać się o ustrukturyzowany wywiad, a także zastosowanie odpowiednich narzędzi diagnostycznych.
Terapia zaburzeń osobowości jest długoterminowa. Często mówimy również o współwystępowaniu zaburzeń, co oznacza, że mogą pojawiać się również stany depresyjne i/lub lękowe, zaburzenia odżywiania, uzależnienia. Psychoterapia niektórych zaburzeń osobowości, może wymagać współpracy z lekarzem psychiatrą i stosowaniem farmakoterapii.
